|
|
|
|
HISTORIA SIDZINY
-
Przywilej lokacyjny-.
Przywilej lokacyjny nadany dla Sidziny miał za zadanie zapobiec osadnictwu węgierskiemu na Podbeskidziu. Osadnicy w pierwszej kolejności musieli wykarczować las o powierzchni 60 łanów (1łan = 30 - 40 morgów, 1 łan = 16-25 hektarów). Obowiązek sprowadzenia osadników spoczywał na zasadźcy, którym był Maciej Goryl. Wieś otrzymała od króla 15 lat wolnizny. Polegała ona na całkowitym zwolnieniu z powinności feudalnych (czynsze, daniny i powinności). W ciągu 15 lat mieszkańcy mieli zbudować sobie domy, wykarczować las i obsiać pole. Po 15 latach płacili: 24grosze czynszu, 3 koguty, kilkadziesiąt jaj, po 20 pstrągów, 3 miary owsa i pół kopy długich gontów. Brak było obciążeń robociznami. Pełnię władzy sądowej nad mieszkańcami posiadał każdy sołtys, wraz z nim dobranych spośród chłopów 7 ławników. Przestępstwa kryminalne nie należały do ławy wiejskiej. Wieś została przyłączona do parafii w Makowie. -Pierwsi mieszkańcy
Sidziny -. Nic nie wiemy na temat założyciela wsi Macieja Goryla. Nie wiadomo dlaczego król polecił mu założenie wsi. Badacze historii wsi Sidzina twierdzą, że był to człowiek niezwykle obrotny i przedsiębiorczy. To on sprowadził 13 osadników w roku 1563. W następnych latach ściągał następne partie osadników. Znamy ich z imienia i nazwiska. W ciągu pierwszych ośmiu lat kolonizacji przybyło do Miłoszowej 40 rodzin chłopskich i 1 rodzina sołtysia. Około roku 1575 Miłoszową zamieszkiwało ok. 200-250 mieszkańców, to znaczy, że osada była dość duża. W ciągu następnych lat osada się rozrasta ( w księgach sądowych spotykamy nowe nazwiska). Na podstawie badań nazwisk mieszkańców wsi historycy wyciągnęli wniosek, że mieszkańcy mieli imiona i nazwiska polskie a nie obce. Tradycja ustna wskazuje na powiązanie MIŁOSZOWEJ – SIDZINY z wsią SIDZINA pod Krakowem. Część ludności pod krakowskiej Sidziny przybyła do Miłoszowej i z czasem nazywano Miłoszową Sidziną. Tradycja ustna nie została potwierdzona przez badania naukowe. Występują trudności z wyjaśnieniem nazwy „SIDZINA”. Początkowo istniała dwuimienność - „MIŁOSZOWA – SIDZINA”, od końca XVII w. występuje już tylko nazwa SIDZINA. Najprawdopodobniej nazwa Sidzina jest pochodzenia topograficznego. Może chodzić o SZIEDZINĘ lub SIEDLINĘ jako oznaczeniu osady nowopowstałej. Być może nazwa wywodzi się od siciny, to znaczy sitowia, które pokrywało w przeszłości błotniste obszary nad potokiem. Ta wersja jest popularna wśród mieszkańców wsi. - System ekonomiczno – prawny wsi XVI- XVII
w. -
Systemem zagospodarowania terenów lesistych była gospodarka wyrębowo-paleniskowa. Każdy z osadników musiał przystosować do uprawy taki obszar ziemi, który zapewniłby mu środki do życia. Z biegiem czasu wytwarza się między osadnikami więź rodowa, wspólna odpowiedzialność prawna, wspólne posiadanie ziemi w ramach tak zwanego wspólnictwa. Nowo przybyli osadnicy nazywali się zarębnikami (od wrębywania się w las), a ich nadziały zarębkami. W 1646 roku wymienia się w Sidzinie 46 gospodarstw, świadczy to o tym że ludność łączyła się w rody.
|
|
Wyślij pocztę do
matyasik@wp.pl z pytaniami i uwagami dotyczącymi tej witryny sieci web.
|
